Niedawno mieliśmy możliwość poznania trójki bohaterów dwuodcinkowego OAV zatytułowanego „Mezzo forte”. Był to całkiem zgrabny przedstawiciel gatunku akcji, który został okraszony scenami rodem z rasowego hentaia. Zupełnie niepotrzebnie, bowiem świetnie bronił się i bez tego dodatku. To pierwszy przypadek kiedy zgadzam się z amerykańską cenzurą, która sceny te wycięła. Twórca „Mezzo forte” nie mógł się chyba zdecydować na to, czy jego dzieło ma trafić w ręce fanów akcji czy fanów innych atrakcji, więc postanowił upiec dwie pieczenie na jednym ogniu, czym zapewne nie zadowolił ani jednych ani drugich. Reżyser okazał się jednak na tyle dobry w kinie akcji, iż chętnie pozwolono mu nakręcić serial telewizyjny podążający za losami Mikury, Harady i Kurokawy, przeznaczony jednakże dla widowni niekoniecznie dorosłej.

Tytułowa prywatna agencja, świadcząca usługi, charakteryzujące się dużym ryzykiem wystąpienia niebezpiecznych komplikacji, przyjmie każdą robotę, nie obawiając się, że w drogę wejdzie im zorganizowana przestępczość, szaleniec, duch, kosmita czy jakaś wredna klątwa.
Dla Mikury, posiadającej zwinność i agresję kocicy, nie ma rzeczy niewykonalnych, a im większe ryzyko tym lepiej. Nikt nie potrafi oprzeć się urokowi jej obcisłego pomarańczowego stroju służbowego, ani jej sile, która uszkadza budynki kolejnymi delikwentami, mającymi nieszczęście stanąć jej na drodze, ani też parze pistoletów, będących w rękach pomarańczowej dziewczyny bronią zagłady. W naszym trio pełni rolę niezwykle skutecznego organu wykonawczego.
Dla byłego, łysiejącego gliny Kurokawy ryzyko wcale nie musi być duże. Jako operacyjny mózg agencji nie lubi brać bezpośredniego udziału w akcjach, zresztą przy Mikurze jest zaledwie zniedołężniałym starcem, a jej szaleńcze akcje szybko skończyłyby się dla niego wrzodami żołądka, zakładając, że w ogóle wyszedłby z pierwszej z brzegu żywy. Trzecim ogniwem agencji jest Harada – młody, nowocześnie uczesany, cybernetyk amator, specjalizujący się w tworzeniu łudząco ludzkich androidów rodzaju żeńskiego, które sprzedaje na czarnym rynku. Dla agencji jest typową złotą rączką, potrafiącą wykonać każde urządzenie, jakie przyjdzie do głowy pomysłowej Mikurze.

Wszyscy tworzą niezwykłą rodzinkę. Kurokawa jest jej głową, zajmuje się finansami i zaopatrzeniem oraz gotuje, niestety wyłącznie swe ulubione potrawy, a w zasadzie jedną, co doprowadza do rozpaczy pozostałych członków, którym słowo makaron kojarzy się bardziej z nazwą kary niż dania. Mikura i Harada mogliby być jego dziećmi i właśnie tak ich traktuje, a oni odpowiednio jego, co podkreśla Mikura, zwracając się czasami do niego per „tatuśku”, w przerwach między nazywaniem go łysolem, co już mniej mu się podoba... Do rodzinki dołączy niedługo Asami, dziewczynka uczęszczająca do szkoły podstawowej, która widząc Mikurę w akcji, postanowiła stać się tak silna, jak ona. Asami to osoba bardzo niepewna siebie, nie potrafiąca obronić się nawet przed koleżankami z klasy, wyłudzającymi od niej kieszonkowe. Stanie się częstym gościem naszej trójki, pomagając agentom DSA na różne sposoby, w międzyczasie ucząc się „bycia silną”.

Siedziba agencji mieści się w oryginalnym budynku, o ile takowym można nazwać stary piętrowy autobus, umieszczony na dachu zakładu fryzjerskiego, który jest przykrywką dla gangu Black Scissors, będącego swego rodzaju konkurencją dla DSA. Jej szef Mugiyama Sayoki, już na pierwszy rzut oka wygląda na psychopatę i skorzystanie z jego fryzjerskich usług, może okazać się brzemienne w skutkach, szczególnie dla Kurokawy, który swe pozostałości czupryny ceni bardziej niż życie. A niestety podstępny los bardzo lubi torpedować wszelkie posunięcia sympatycznego fryzjera, kładąc mu pod nogi kłody w postaci sąsiadów z góry.

Przed naszymi bohaterami stanął jednak większy problem niż codzienne ryzyko zawodowe. Komuś bardzo zależy na zlikwidowaniu Kurokawy. Cóż pozostaje naszym prywatnym agentom? Zatrudnić siebie do rozwiązania kolejnej niebezpiecznej zagadki. Czy i tym razem dożyją przysłowiowego obiadu, dowiemy oglądając ten sympatyczny serial...

Pierwsze odcinki tego serialu mocno kojarzą się z „Getbackers”, mamy tam coś w rodzaju agencji podobnej do DSA, która również używa garbusa jako środka lokomocji. Jednak, o ile tamten serial sprowadzał się do typowego shounena z pojedynkami i nadprzyrodzonymi mocami, o tyle w Mezzo ten schemat nie obowiązuje. Bardziej skupiono się tu na przygodowym aspekcie fabuły, a dynamiczne akcje pozbawione są nadprzyrodzonego elementu i przydługich przemów, potykających się przeciwników, którzy otrzymawszy rany śmiertelne wciąż stoją na nogach. Pojedynki są krótkie i nie towarzyszy im zbędny patos. Jeżeli już koniecznie musimy wskazać jakieś inspiracje twórcy, to prędzej znajdziemy je w „Lupinie III”.

Nasze trio wykonuje bardzo różnorodnego rodzaju zadania i wielbiciele tego typu seriali na pewno nie będą się nudzić, choć niektóre elementy fabuły są dosyć przewidywalne. Dynamiczne akcje Mikury, którym towarzyszą niemożliwe do wykonania akrobacje, nie budzą zażenowania, klimat serialu nie pozwala nam bowiem brać wszystkiego śmiertelnie poważnie. Poznajemy także lepiej bohaterów, dowiadujemy się nieco więcej o ich przeszłości, na co nie było miejsca w dwuodcinkowym OAV, poprzedzającym opisywane anime. Twórcy pozwolili sobie nawet na małe urozmaicenie scenariusza. Odcinek czwarty i piąty przedstawiają ten sam okres czasu z dwóch perspektyw, opowiadając jednak dwie niezależne historie. Cieszy również przyzwoity poziom poczucia humoru, jaki serwują twórcy. Nie ma tu prostackiego humoru sytuacyjnego, większość żartów wynika z dialogu. Tu zauważyć możemy talenty aktorskie Taichirou Hirokawy, odgrywającego nieudane gry słów Kurokawy w bardzo zabawny sposób.

Jako fan anime, który już trochę wyrósł z tego typu produkcji, muszę przyznać, że pod koniec byłem serialem tym trochę znudzony. Sądzę jednak, że fani takich anime nie będą narzekać, być może nawet tego nie zauważą. Serial jest bowiem na tyle krótki, że nie będzie to problemem. Kolejne odcinki w takiej konstrukcji serialu mogłyby nie wyjść mu jednak na dobre.

Serial oferuje także dobrze opracowane postacie główne, które nie są oparte na ogranych modelach osobowości. Mikura jest z jednej strony bezwzględną zabójczynią, która nigdy nie cofnie się przed posłaniem kogoś do piachu, z drugiej zaś całkiem normalną japońską nastolatką, o bardzo swobodnym sposobie bycia i do tego dobroduszną. Może się to wydawać trudne do pogodzenia, a jednak naturalność Mikury nie budzi żadnych zastrzeżeń. Jest postacią, która na pewno spodoba się dużej grupie widzów. Dziewczyna jest na tyle ciekawą postacią, że twórcy mogli sobie pozwolić na prawie całkowity brak fanserwisu.

Technicznie i artystycznie rzecz biorąc anime to przedstawia się bardzo nieregularnie. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda znakomicie. W pierwszym odcinku scenografia jest szczegółowa, postacie narysowane nienagannie, a animacja w scenie pokazowej lekko tylko ustępuje dokładnością i dynamizmem „Mezzo forte”. Kolejne odcinki przynoszą wyraźne pogorszenie jakości. Scenografia wyraźnie się upraszcza, wydaje mi się, że nawet postacie są narysowane skromniej. Animacja potrafi jednak spaść o kilka klas niżej. Widać to szczególnie w odcinku trzecim, podczas pościgu, kiedy animacja pojazdów jest uproszczona do minimum, a przesuwająca się w tle scenografia, szczegółowością przypomina seriale sprzed 15 lat. Tła nieanimowane trzymają jednak przyzwoity poziom, przez cały serial. Zauważalna poprawa wykonania powraca dopiero w ostatnim odcinku – typowo komercyjne rozwiązanie, przyciągnąć widza pierwszym odcinkiem i pozostawić dobre wrażenie ostatnim. Muzycznie sprawa ma się podobnie. Punkowy opening świetnie oddaje osobowość Mikury, ale podkłady muzyczne wewnątrz, których jest dosłownie kilka, prezentują się co najwyżej przeciętnie, czego nie można już powiedzieć np. o motywie obrazującym niebezpieczeństwo. Jest on tak prostacki, że przypomina czasy kina niemego, kiedy to taperzy usiłowali oddać w kinach nastrój filmu na rozstrojonych pianinach.

Ostatecznie „Mezzo” jest całkiem niezłym kawałkiem rozrywkowego kina sensacyjnego. Porównując go do OAV, należy powiedzieć, że fabuła nie jest tu tak dopracowana, a wykonanie z oczywistych względów gorsze technicznie. Brak scen hentaiowych i poważne ograniczenie fanserwisu wyszło mu jednak na dobre. Myślę, że serial ten jest jednym z lepszych przedstawicieli swojego gatunku ostatnich lat. To niezła rozrywka nawet dla bardziej wymagających fanów japońskiej kreski.