DSA, agencja składająca się z trójki ludzi, gotowych rozwiązać każdy problem, podejmuje się różnych niebezpiecznych zadań. Zostają wynajęci do uprowadzenia pewnego właściciela klubu baseballowego, powiązanego z mafią. Na drodze staje im jego bezwzględna córka, niszcząca każdego kto wejdzie jej w drogę.

 

Dziś spotkać można trzy wersje „Mezzo forte”. Oryginalne anime, powstałe w 1998 roku, zawiera dwie ostre sceny pornograficzne. Amerykanie, którzy bezczelnie obcinają i zmieniają wiele tytułów japońskich filmów animowanych, wypuścili na swój rynek wersję ocenzurowaną, pozbawioną owych scen. W 2004 roku w Japonii pojawiła się specjalna wersja „Mezzo forte”, wydłużona o około dwadzieścia minut, również pozbawiona scen porno.

Pewne szczegóły wskazywać mogą na to, że akcja anime rozgrywa się w niedalekiej przyszłości. Mikura, Harada i Kurokawa tworzą dość nietypowy zespół gotów podjąć się najróżniejszych, najbardziej niebezpiecznych i niedorzecznych zadań, jakie zostaną im zlecone. Skład tria – niezwykle zwinna dziewczyna, były gliniarz i konstruktor androidów – pomaga w wykonywaniu zleceń. My poznajemy jedno z nich. Zespołowi zlecone zostaje porwanie Momoiego Momokichi – prezesa drużyny baseballowej Peach Twisters. Sprawę komplikuje nie tylko pozycja Momokichiego, ale także jego córka Momomi. Bohaterowie nazywają ją „pokręconą dziwką”, co doskonale oddaje jej naturę: dziewczyna jest bardzo porywcza i niebezpieczna, mordowanie ludzi dla zabawy sprawia jej przyjemność.

Fabuła całego filmu koncentruje się na jednym zadaniu oraz na tajemniczym związku pomiędzy Mikurą a Momomi. Mały zakres materiału powoduje, że bohaterowie zostają słabo przedstawieni, ponieważ nie dowiadujemy się o nich nic ponad to, co zobaczyliśmy. Przyczyną tego jest krótki czas trwania, wystarczający zaledwie na przedstawienie głównego wątku, nie pozwalający bardziej skoncentrować się na bohaterach.
Jeżeli zaś chodzi o scenariusz, sprawdza się on dobrze: jest to poprawny, przyzwoity film sensacyjny. Co prawda wykorzystuje standardy kina sensacyjnego (chociażby sam schemat: krótkie wprowadzenie, poznanie bohaterów, zlecenie, wykonanie zlecenia i zaskakująca końcówka), ale mimo wszystko jest znośny w odbiorze.

Technicznie film prezentuje się dobrze. Animacje postaci są nawet niezłe. Trochę gorzej jest z innymi animacjami, na przykład samochodu Kurokawy: były momenty, w których poruszał się sztucznie i nienaturalnie, zwłaszcza w momencie, kiedy wjeżdżał po wąskich schodkach. Projekty postaci są średnie – większość postaci jest przyzwoicie wykonanych, ale mam do nich trochę osobistych zastrzeżeń, na przykład Mikura i Momomi są dla mnie zbyt przerysowane. Ogólnie postaciom zabrakło czegoś, co by mnie w nich zafascynowało.
Muzyka w filmie jest, ale za bardzo nie zwróciłem na nią uwagi. Ta zastosowana jako tło wydarzeń stara się klimatem dotrzymać temu, co widzimy: jest mroczna i niepokojąca. Melodia z endingu brzmiała dla mnie jak połączenie motywów z filmów o Jamesie Bondzie i muzyki z „Cowboya Bebopa”. Proszę jednak nie kierować się tym porównaniem, ponieważ to tylko moje skojarzenie.

Ponurą i „ciężką” atmosferę filmu rozładowują nieliczne motywy humorystyczne, jak na przykład ironiczny napis „Reżyseria: Pomarańczowa Dziewczyna” pojawiający się po kilkusekundowym filmie, na którym zarejestrowana została wypowiedź porwanego, czy plakaty w kinie reklamujące filmy „Dirty Barry VIII” i „Ultra Hard” (parodia „Szklanej pułapki”).

Skoro w moje ręce trafiła wersja nieocenzurowana... Sceny te z powodzeniem można było usunąć, ponieważ nie były one szczególnie ważne dla fabuły. Nie zaszkodziło by ewentualne ukrócenie ich do minimum, film nic by na tym nie stracił. W dodatku sceny te czasem niepotrzebnie śmieszą bezsensownością dialogów, np. Czy zmieści się we mnie?, Rozerwie mi brzuch!, Wepchnę go tak głęboko, jak się da!, Nie kończ we mnie... Wersja pozbawiona owych wstawek jest moim zdaniem nieco zgrabniejsza.

„Mezzo forte” to dość przyzwoity sensacyjny film anime, nawet ze scenami porno. Pomimo ogranych schematów i trochę słabo przedstawionych postaci, jest to anime, które mogę polecić fanom filmów sensacyjnych. Mnie osobiście nawet się spodobało i przypadło do gustu. To, po jaką wersję sięgniesz, zależy tylko i wyłącznie od ciebie, ale moim zdaniem – chociaż nie popieram żadnej formy cenzury czy ingerowania w oryginalne dzieło – warto było by obejrzeć obie, żeby móc je porównać i zdecydować, która jest lepsza.