Serial opowiada o losach Naruta Uzumakiego – młodego chłopaka z osady Konoha, który pragnie zostać najsilniejszym shinobim w wiosce. Jego problemem jest jednak to, że nie posiada talentu, aby zostać wybitnym wojownikiem cienia. Nie pomaga mu również to, że mieszkańcy osady traktują go jak zło wcielone, ponieważ gdy był niemowlęciem, w jego ciele został uwięziony demon. Miało to miejsce dwanaście lat przed rozpoczęciem akcji serialu, kiedy lisi demon Kyūbi napadł na wioskę i został pokonany przez najsilniejszego shinobiego Konohy – Czwartego Hokage. Zapieczętował on demona w ciele nowonarodzonego chłopca po czym zginął, wierząc, że Naruto będzie postrzegany jako bohater. Niestety, stało się inaczej – mieszkańcy nie zaakceptowali go i stał się obywatelem gorszej kategorii. Chłopak dorastał więc w samotności i nie było mu łatwo. Wyrósł na łobuziaka, który zawsze próbował zwrócić na siebie uwagę swoimi wygłupami, jednak aby zdobyć prawdziwe uznanie, postanowił zostać Hokagem – najsilniejszym shinobim wioski.

Akcja serialu rozpoczyna się w momencie, gdy Naruto – jako uczeń akademii – przystępuje do egzaminu na genina (ninja najniższej rangi). Oczywiście, jako że jest wielkim beztalenciem, oblewa test. Pomocną dłoń wyciąga do niego mistrz Mizuki, który radzi chłopakowi, aby wykradł zwój z potężnymi technikami, bowiem gdy opanuje jedną z nich i pokaże ją egzaminatorowi, zostanie przyjęty jako genin. Determinacja chłopca nie pozwala mu z rady tej nie skorzystać, dzięki czemu, po wielu przejściach, zostaje shinobim najniższej rangi. Od tej chwili wykonuje misje wspólnie z Sasukem Uchihą, będącym także jego największym rywalem, oraz z Sakurą Haruno, w której się podkochuje. Opiekę nad tą trójką sprawuje słynny kopiujący ninja, Kakashi Hatake. Od tego momentu jesteśmy świadkami rozwoju naszego bohatera jako shinobiego.

Do serialu początkowo nie miałem zastrzeżeń, powiem więcej – byłem nim zachwycony. Niestety, jak się wkrótce okazało, dalej było już tylko gorzej. Autor zaczął jechać po schematach, nie wnosząc nic nowego. W swej opowieści umieszcza coraz silniejszych przeciwników, chce też udowodnić, że Naruto ma zawsze rację. Każde słowo wypowiedziane przez Uzumakiego podnoszone jest do rangi boskiej. Główny bohater zbyt często wygłasza bohaterskie paplaniny w stylu „udowodnię ci, że się mylisz!” Nawet jeśli otrzymał już kilkanaście śmiertelnych ciosów, wciąż jest pełen wigoru i uparcie chce kroczyć od zwycięstwa. Już dawno powinien leżeć i kwiczeć, jednak nadal jest gotowy do starcia, tak jakby dopiero walkę zaczynał! Oczywiście w takiej sytuacji Uzumaki prawie zawsze wygrywa. Czy tak powinna wyglądać droga na szczyt osoby, która nie ma talentu w ninjutsu? Nie sądzę.

Choć pozycja traktuje o ninja, to raczej niewiele ma z nimi wspólnego. Przede wszystkim prawdziwi shinobi żyli w ukryciu, rozrzuceni po całym kraju. Ubierali się w czarne stroje, które sprawiały, że przeciwnik nie widział ich twarzy (od stroju i zdolności wykorzystywania terenu wzięło się określenie „wojownicy cienia”). Tu natomiast mamy jakąś parodię ninja. Wszyscy mieszkają w jednej wiosce, nie ukrywają się, a ich twarze są znane wszystkim (Kakashi to wyjątek). To nie są cechy shinobi!

Ponieważ jest to shōnen, powinniśmy się spodziewać dobrze zrealizowanego kina akcji, tak jednak niestety nie jest. Mimo obiecującego początku, dalej jest już tylko gorzej, gdyż animacja z każdym następnym odcinkiem robi się coraz bardziej beznadziejna. Na potwierdzenie tej tezy porównać można walkę na moście z pojedynkiem Gaary i Uzumakiego – inna liga, choć to samo anime. W pierwszym przypadku mamy przyjemność podziwiać płyną, efektowną animację, z dobrze wkomponowaną ścieżką dźwiękową. W drugim to wszystko zeszło gdzieś na dalszy plan. Oczywiście nie można powiedzieć, że jest tragicznie, ale animacja bardziej odpycha niż przyciąga. Zresztą czego można spodziewać się po serii, w której odcinki robione są na bieżąco? Mimika twarzy niby jest w porządku, ale ma się wrażenie, że nie ma w niej tego „czegoś”. Sytuację desperacko starają się ratować utwory muzyczne prezentowane w czasie walk. Takie kawałki jak „Need to Be Strong”, „The Raising Fighting Spirit” czy „Strong and Strike” na tyle pobudzają naszą wyobraźnię, że zapominamy o błędach technicznych.

Muzyka jest zdecydowanie najmocniejszą stroną serii TV, jednak nie jest to dla mnie duże zaskoczenie, gdyż soundtrack stworzył Toshiro Masuda (pracował przy takich seriach jak „Jubei-chan”, „Ai yori aoshi”, „Da! Da! Da!”, „Excel Saga” czy „Mahoromatic”). Jednak tym, co najbardziej sobie cenię w „Naruto”, są kozackie tła muzyczne w czasie walk. Podczas słuchania dawały mi taki power, że mógłbym zniszczyć każdego, kto by mi się w tym momencie nawinął.

Interesujące są też postaci poboczne. Na przykład największy rywal Naruta i, jak się później okazuje, przyjaciel – Sasuke Uchicha – szuka człowieka, który wymordował cały jego klan (najsilniejszy w całej wiosce). Sasukego uwielbiają wszyscy – ma ogromny talent, jest także uznawany za najsilniejszego ninja w swojej kategorii, czyli genin. Jednak bardziej warto skupić uwagę na zemście. Mimo iż jest to motyw oklepany i już nic chyba nie można do niego wnieść, tutaj wszystko jest bardzo ładnie przedstawione. Według mnie ten wątek poboczny jest dopracowany lepiej niż główny, bowiem poznajmy Sasukego jako człowieka, który z dobrego staje się zły, aby osiągnąć wyższy poziom sharingana (przekleństwo klanu Uchiha). Jakie będą skutki jego zemsty, musicie sprawdzić sami.

Ciekawą kwestią jest to, że „Naruto” został nazwany przez polskich fanów następcą „Dragon Balla”. Prawda jest jednak taka, że obydwie serie nie mają ze sobą nic wspólnego. Całe to zamieszanie powstało z powodu zespołu tworzącego stare „Kawami”, który wcisnął społeczeństwu kit, że w Kraju Kwitnącej Wiśni pozycja ta jest uważana za następcę serii o smoczych kulach.

„Naruto” na pewno nie jest pozycją z górnej półki. Określiłbym to anime jako drugi (albo nawet i trzeci) garnitur obowiązkowych pozycji dla prawdziwego otaku. Obecnie panuje mania związana z tą serią, ale jest to tylko chwilowe zainteresowanie, ponieważ tytuł ten nigdy nie dorobi się statusu kultowego. Samą serię TV oglądałem przez dość długo i muszę stwierdzić, że straciłem mnóstwo czasu, ponieważ jest to po prostu strasznie schematyczny tasiemiec. W pewnym momencie wszystko staje się nudne, a mogę spokojnie stwierdzić, że seria będzie liczyć ponad dwieście odcinków, dlatego trzeba do niej dużej cierpliwości. Jeśli lubisz młodzieżowe kino akcji i masz czternaście lat, „Naruto” przypadnie ci do gustu. Nie polecałbym jednak tego tytułu starszym i wyrobionym fanom mangi i anime.