Trójka studentów akademii sztuk pięknych mieszka razem w starym akademiku. Mimo iż wiodą skromny żywot, odmienne charaktery sprawiają, że ich życie jest bardzo ciekawe. Staje się jeszcze barwniejsze, kiedy studia rozpoczyna Hagumi - niska, ale bardzo utalentowana podopieczna profesora Hanamota.

 

W obecnym milenium na rynku japońskiej animacji pojawia się coraz mniej ciekawych pozycji. Niektórzy uważają nawet, że od kilku lat nie widzieli ani jednego tytułu, którym warto by sobie zaprzątać głowę. Sam jestem zdania, że kiedyś bywało lepiej, ale od tej reguły co i raz zdarzają się wyjątki przywracające wiarę w to, że w tym liczącym sobie już pół wieku przemyśle nie wszystko zostało jeszcze powiedziane. „Honey and Clover” początkowo budzić może różne skojarzenia, jednak próba jednoznacznego zaszufladkowania tego tytułu nie jest łatwa. Gdyby użyć trzech określeń, okaże się, że jest to anime o zawiłych ścieżkach miłości, dorastaniu oraz szukaniu swego miejsca w życiu. Mimo iż wszystkie te tematy były już niejednokrotnie wałkowane przez japońskich twórców, pewne jest, że „Honey and Clover” wnosi do współczesnego anime powiew świeżości, oferuje dużą porcję inteligentnej rozrywki oraz zmusza do rozmyślań nad pewnymi sprawami. Sprawami ważnymi również dla młodych ludzi wchodzących właśnie w dorosłe życie. Ale serial bardzo spodoba się także tym, którzy chcą powspominać ten okres własnego życia, kiedy nic nie było jeszcze przesądzone, a każdy czuł, że może zmienić świat.

Bohaterami serialu jest grupa studentów tokijskiej akademii sztuk pięknych. Trójka z nich mieszka w starym akademiku bez żadnych wygód. Żyją bardzo skromnie, czasami pieniędzy brakuje im nawet na jedzenie, ale taki to już studentów. Najmłodszy z nich, Yūta Takemoto, nie ma żadnych planów na przyszłość, nie wie, co tak naprawdę chciałby robić w życiu. Z tego powodu jest sfrustrowany i czasami brak mu motywacji. Zamyka się w sobie i nie potrafi uzewnętrznić swych uczuć. Z pozoru jest zupełnie normalnym młodym człowiekiem, któremu tylko brakuje pewności siebie. Tę słabość wykorzystuje skrupulatnie drugi z naszych bohaterów: Shinobu Morita – postrzelony, a zarazem inteligentny człowiek o nieprzeciętnych talentach, niekoniecznie artystycznych. Ma także niezwykłe umiejętności w dziedzinie zdobywania pieniędzy i... oblewaniu egzaminów, które przy odrobinie wysiłku zdałby od ręki. W jego zwyczaju jest znikanie gdzieś na wiele dni, po których wraca z grubym plikiem banknotów i równie licznym dorobkiem nieprzespanych nocy. Jest to postać równie tajemnicza, co szalona. Jego pomysły i styl życia cały czas zaskakują kolegów znających go od ładnych paru lat, podczas których doprowadził do rozpaczy wielu wykładowców widzących w nim artystę wielkiego formatu. Jednak Morita nic sobie z tego oczywiście nie robi i powtarza w najlepsze kolejne semestry.

Takumi Mayama jest rozsądniejszy i bardziej odpowiedzialny od pozostałej dwójki. To typ człowieka, który ciężko pracuje i dąży do z góry wyznaczonych celów: ukończyć studia z dobrymi wynikami i dostać dobrze płatną pracę w renomowanym biurze projektowym. Jego problemem jest natomiast nieodwzajemniona miłość, o którą walczy, mimo iż ma niewielkie szanse na powodzenie. Jak na ironię, sam jest obiektem westchnień innej osoby. Jest nią kolejna postać z grupy głównych bohaterów – Ayumi Yamada, studiująca na wydziale ceramiki. Ayumi jest piękna, utalentowana i niezwykle sympatyczna, ale jeśli trzeba, potrafi użyć siły wobec co poniektórych delikwentów załażących jej za skórę. To jedna z takich, za którą połowa akademii poszłaby do piekła. Niestety jej urok nie działa na Mayamę, z tego też powodu Ayu jest nieszczęśliwa i zagubiona. Chłopak nie unika jej jednak, uważając ją za bliską przyjaciółkę.

Duży wpływ na naszą grupę ma przyjazd ślicznej podopiecznej profesora Hanamota – Hagumi, która mimo osiemnastu lat jest niezwykle nieśmiała i bardzo niesamodzielna. Winę za to ponosi jej opiekun, który zawsze „chronił” ją przed światem zewnętrznym. Profesor Hanamoto traktuje ją jak swoją córkę. Przelał na nią swe niespełnione marzenia zostania wielkim artystą, a trzeba wiedzieć, że w Hagu drzemie ogromny talent. Wielu zdołała już zachwycić i każdego fascynują jej prace. Są tacy, którzy choć przez chwilę chcieliby spojrzeć na świat jej oczyma, twierdząc, że odbiera go piękniejszym niż zwykli śmiertelnicy. Hagu jest drobna i dziecięco piękna. Takemoto zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia, ale niestety jest tchórzem i nie potrafi jej o tym powiedzieć. Ona natomiast ma początkowo problemy z Moritą, który przez pierwsze dni tak zadręcza ją swoimi szalonymi pomysłami, że zaczyna go omijać z daleka. A Morita? Tego, o czym myśli ten człowiek, nie odkryją nawet najwięksi mędrcy tego świata...

Sugerując się powyższym opisem, niejeden czytelnik pomyśli zapewne, że serial ten niczym nie różni się od typowych anime o zakompleksionych bohaterach. Niektórzy mogą nawet obawiać się, że czekają go przekombinowane i niezrozumiałe analizy postaci. Wyjaśniam od razu, że nic takiego nie ma tutaj miejsca. Problemy bohaterów, ich dylematy i charaktery kreślone są bez uciekania się do skomplikowanych środków. Często jest to normalny dialog, sceny z życia codziennego lub po prostu inteligentny humor sytuacyjny, którego pełno na każdym kroku, a trzeba przyznać, że jest to humor wysokiej jak na anime jakości. Dzięki temu poznajemy bliżej wszystkich bohaterów w zupełnie niewymuszony sposób, świetnie się przy okazji bawiąc. Postacie są realistyczne i łatwo możemy wczuć się w ich sytuacje i dylematy. Fabuły właściwie nie ma, ale ciekawe, ewoluujące charaktery bohaterów rekompensują nam tę stratę. Wszystkie elementy serialu są dobrze wyważone. Nie przesłodzono go, nie znajdziemy w nim nadmiernego dramatyzowania, a humor cały czas trzyma poziom. Twórcy stosują różne formy wyrazu, w zależności od postaci. Osobowość Mority wyrażana jest poprzez humor sytuacyjny, zamknięty w sobie Takemoto przekazuje swoje myśli poprzez narrację, co początkowo myli widza, sądzącego, iż to Takemoto jest głównym bohaterem serialu. Hagu gra wyglądem małej dziewczynki, co zapewne miało podkreślić jej niesamodzielność.

Serial zrealizowano z dużą starannością i pomysłowością. Już oryginalna czołówka zdradza nam, że mamy do czynienia z produkcją nietuzinkową. Tła są malowane w sposób oryginalny, o ile się nie mylę, są to farby wodne, nadające obrazowi specyficzną niekontrastową kolorystykę. Nie wszystkim może się to podobać, jednak po kilku odcinkach przestajemy zwracać uwagę na te różnice. Poszczególne elementy scenografii są rysowane z dużą szczegółowością, a towarzyszące temu idealnie wkomponowane renderingi i efekty świetlne sprawiają ogólnie bardzo dobre wrażenie wizualne. Same postacie wykonane są już techniką konwencjonalną. Twarze narysowano dosyć oryginalną kreską i, moim zdaniem, wyszły nieźle, aczkolwiek usta mogą budzić pewne zastrzeżenia. Warto natomiast wspomnieć o różnicach pomiędzy twarzami postaci, które są na tyle duże, że oszczędziło to twórcom nadawania włosom bohaterów sztucznych odcieni.

Muzyka bardzo przypadła mi do gustu. Wykorzystano w niej patenty sprzed kilkudziesięciu lat, co paradoksalnie dodało serialowi świeżości, a melodyjne, napędzane gitarą akustyczną, optymistyczne piosenki stworzyły niepowtarzalny klimat pomagający przypomnieć sobie dawne czasy tym, którzy studiowali wiele lat temu. Jeszcze bardziej cieszy fakt wykorzystania w serialu wielu piosenek wspierających fabułę wewnątrz odcinków. Moim zdaniem wytworzony dzięki nim klimat bardzo podnosi wartość całego serialu i znacznie bardziej pomaga wczuć się w losy poszczególnych postaci. Nie mogę także nie wspomnieć o pewnym aktorze głosowym, którego do tej pory słychać było w ważniejszych produkcjach, jednak nigdy nie pozwolono mu zabłysnąć. Yuji Ueda odegrał postać Mority w sposób wybitny, wysuwając często jego postać na pierwszy plan, choć jest to bohater, który wydaje się pełnić rolę kogoś, kto trafnie określa błędy innych i kieruje ich na odpowiedni tor myślenia, a sam żadnych problemów z osobowością nie ma. Nie potrafię się także oprzeć wrażeniu, że twórczyni mangi zapatrzyła się w dzieło Rumiko Takahashi „Maison ikkoku”, w którym nie tylko dla Mority znaleźć można odpowiednika.

Wielu fanów zawiedzie jednak fakt, że anime powstało na podstawie niedokończonej mangi i nie ma zakończenia (dobrze, że przynajmniej nie próbowano dorobić go na siłę). Pozostaje więc spory niedosyt, tym bardziej, że postacie występujące w serialu zyskują ogromną sympatię widza, któremu ciężko się z nimi rozstać, ale sądzę, że spora popularność serialu spowoduje powstanie kontynuacji. „Honey and Clover” to anime dla starszej młodzieży i nie piszę tego dlatego, że znajdziemy tu jakieś nieprzyzwoite sceny, ale dlatego, że nie ma tu akcji ani rozbudowanej fabuły – są tylko (i aż) świetne postacie, których nie zapomina się przez dłuższy czas.